Toen ik een puppie was maakte ik je aan het lachen met mijn gekke capriolen. Je noemde me je kindje en ondanks een paar stukgekauwde schoenen en wat kapotte theedoeken werd ik je beste vriend.
Wanneer ik dan een keer stout was dan schudde je met je vinger en zei: “Hoe kon je!” maar kort daarna pakte je me dan vast om me lekker over mijn buikje te aaien. Mijn inbraak in je huis duurde wat langer dan verwacht, maar dat kwam omdat je het vreselijk druk had. Daar gingen we dan ook samen aan werken.

Ik herinner me de nachten dat we samen in je bed lagen en ik luisterde naar je verhalen, je diepste geheimen en dromen. Ik dacht dat het leven niet mooier kon zijn. We maakten samen lange wandelingen door het park, autoritjes waar we vaak even stopte voor een ijsje…ik kreeg slechts de koek, want ijs was slecht voor honden zei je dan.

Vaak lag ik heerlijk soezend op je te wachten totdat je eind van de dag thuis zou komen, maar helaas begon je steeds meer tijd in je werk en carrière te steken. En ook het zoeken naar een levenspartner koste een hoop tijd. Ondanks dat bleef ik op je wachten en troostte ik je bij teleurstellingen en wanneer je verdrietig was, nooit gaf ik een tegen woord wanneer je een slechte beslissing had genomen, ik hoopte altijd dat ik door mijn enthousiaste verwelkoming als je thuiskwam  je dan een beetje op kon beuren.

En toen je verliefd werd en zij die niet van honden hield bij ons kwam wonen verwelkomde ik haar net als ik bij jou deed en probeerde ik haar mijn liefde te tonen. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen werden de menselijke baby’s geboren en deelde ik mee in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun zachtheid en de heerlijke geur, ik wilde ook graag baby’s krijgen.
Maar jullie maakte zich ongerust omdat ik de kinderen misschien pijn zou kunnen doen en vanaf die tijd bracht ik steeds meer tijd door in een andere ruimte of werd ik in de bench geplaatst. Oh wat wilde ik van hun houden…….Maar ik werd een gevangene van de liefde.

Toen de kinderen groter werden werd ik hun echte vriend. Ze pakte me vast in hun vacht, pakte me aan mijn poten om te gaan staan, prikte met hun kleine vingertjes in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven me kusjes op mijn neus. Ik hield van alles wat de kinderen deden en ook hen aanrakingen die zo zelden voorkwamen.

Ik zou hun met mijn leven hebben verdedigd als dat nodig was en samen met hen in bed naar hun geheimen en dromen luisteren en samen wachten op de oprijlaan naar het geluid van je auto wanneer je thuis kwam.

Er is een tijd geweest dat wanneer iemand je vroeg of je een hond had, je gelijk naar je portemonnee greep om mijn foto’s te laten zien. Als je nu het zelfde word gevraagd antwoord je met “Ja”en verander je van onderwerp. Ik was van “jouw hond” veranderd in….Zo maar een hond en elke uitgave die aan mij werd besteed nam je me kwalijk.
Nu heb je dan een nieuwe kans op een carrière in een andere stad en zullen jullie in een appartement gaan wonen die geen huisdieren toelaat. Jij hebt voor je familie de juiste beslissing genomen, maar er is een tijd geweest dat ik je enige familie was.

Ik was erg opgewonden over het autoritje totdat we bij het asiel aan kwamen…. Het rook er naar honden en katten, angst en hopeloosheid.
Je vulde de nodige papieren in en terwijl je dit deed zei je “ik weet zeker dat jullie een goed huis voor haar zullen vinden”

De vrouw achter de balie keek bedenkelijk want in realiteit wist ze dat dit moeilijk was voor een hond op middelbare leeftijd, zelfs met stamboom. Je had moeite om de vingers van je zoontje los te krijgen uit mijn vacht. Hij hield mij angstvallig vast “Nee! Pappa niet doen laten ze alsjeblieft niet mijn hond nemen”
Ik voelde met hem mee en dacht aan de lessen over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid, en over eerbied voor elk leven die je hem had gegeven.

Je gaf me een tikje op het hoofd, ontweek angstvallig mijn ogen en weigerde mijn halsband en riem aan te nemen.
Je had een deadline te halen…..nu had ik er ook een.

Nadat je weg was zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden geleden wist van je verhuizing maar geen enkele poging had ondernomen om een goed huis voor mij te vinden. Ze schudden hun hoofd en zeiden: “Hoe kon je”.

Zij gaven ons daar alle aandacht voor zover hun drukke schema dat toeliet, ze voeden ons……maar ik was mijn eetlust dagen geleden al verloren………In het begin wanneer er iemand langs mijn hok liep rende ik naar voren en hoopte ik dat jij het was, dat je van gedachten was veranderd en dat alles slechts een boze droom was geweest.

Of hoopte ik tenminste dat er iemand kwam die om mij gaf, iemand die me zou redden. Toen realiseerde ik mij dat ik niet kon concurreren met de vrolijke aanblik van de jonge puppies die nog niets wisten over wat de toekomst hen zou brengen. Ik kroop naar de verste hoek en wachtte….. 

Ik hoorde haar voetstappen naderen aan het eind van de dag. Ze kwam me halen en trouw aan haar zij liep ik door de langen gangen naar een afzonderlijke ruimte, een vredige stille ruimte.
Ze plaatste me op de lijst en wreef langs mijn oren, ze vertelde dat ik mij niet ongerust hoefde te maken. Mijn hart werd verpletterd in afwachting van wat er ging gebeuren, maar dat er ook een gevoel van redding en rust over mij neer viel.

De tijd van de gevangene van de liefde was voorbij….

Zoals het in mijn aard lag was ik meer bezorgd om haar, de last die zij droeg drukte zwaar op haar schouders, ik voelde dit… net zoals ik jou stemmingen in de tijd zo goed aanvoelde.
Ze plaatste zacht een tourniquet rond mijn voorpoot terwijl een stille traan langs haar wang liep.
Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik vroeger altijd bij jou deed om je te troosten.
Ze gleed deskundig de onderhuidse naald in mijn ader. Ik voelde het steekje en de koele vloeistof door mijn lichaam vloeien en terwijl ik slaperig ging liggen keek ik in haar vriendelijke ogen en fluisterde: “ Hoe kon je ”

Misschien omdat  ze begreep wat ik wilde zeggen zei ze..”Het spijt me zo”

Ze knuffelde me en legde uit dat het haar taak was om te zorgen dat ik naar een betere plek zou gaan, waar ik niet zou worden genegeerd, misbruikt, zou worden verlaten of waar ik mezelf moest verdedigen. Een plek vol van liefde en licht, zo anders als hier op aarde.

En met het laatste beetje energie probeerde ik haar te overtuigen door met mijn staart te kwispelen dat het “hoe kon je”niet voor haar was bedoeld, het was jij lieve baas waar ik op dat moment aan dacht.

Ik zal voor altijd aan je blijven denken en op je wachten.

En dat iedereen in je toekomstig leven net zo trouw mag blijken te zijn.